Grid Arthub

Niegdyś część Stoczni Gdańskiej – miejsca, gdzie powstawały zarówno statki, jak i Solidarność – dziś hala 31B mieści tętniący życiem ekosystem kulturalny, łączący architekturę, sztukę i zrównoważony rozwój pod jednym odzyskanym dachem.

Wybudowana pod koniec XIX wieku hala 31B pełniła w swojej historii wiele funkcji – służyła m.in. jako suszarnia drewna, zakładowa stołówka, miejsce działań spółdzielni Świetlik (w której pracował obecny premier) oraz sala do trenowania boksu (gdzie ćwiczył urzędujący prezydent). W ostatnich latach udało się jej uniknąć losu wielu postoczniowych budynków, czyli wyburzenia. Zamiast tego Stocznia Centrum Gdańsk zleciła gruntowną rewitalizację hali pod okiem Roark Studio, by w 2025 roku otworzyć ją ponownie dla publiczności.

Na piętrze działa Grid Arthub. To połączenie pracowni osób z branż kreatywnych – np. architektury, projektowania graficznego, sztuk wizualnych czy badań miejskich – oraz przestrzeni wspólnej, w której realizowane są warsztaty, spotkania i sieciowanie osób ze środowisk twórczych. Nadaje stąd również społecznościowe radio Ingrid.

Parter to połączenie wegetariańskiej restauracji zero waste Dust Kitchen, klubokawiarni Plot Social Club oraz siedziby Gdańskiej Organizacji Turystycznej. Dochody z parteru zasilają Grid, dzięki czemu oferuje on preferencyjne stawki czynszu osobom artystycznym oraz otwarty, publiczny program skierowany do rozwijającego się w Trójmieście sektora kreatywnego.

Wnętrze hali, projektu Filipa Kozarskiego (z Ipreferanalog), powstało w dużej mierze z odzysku. Charakterystycznym elementem jest m.in. drewniana posadzka pozyskana z Ośrodka Przygotowań Olimpijskich w Cetniewie:

„Nie było łatwo znaleźć ponad tysiąc metrów kwadratowych posadzki zdrowej, bez lepiku, z jednego źródła. Szczęśliwie trafił się wykonawca, który wymieniał parkiet w hali w Cetniewie, skąd mogliśmy go nabyć. Fart. Niestety, nie działa to tak prosto jak kupowanie w sklepie – wiąże się z delikatnym, ręcznym demontażem, później magazynowaniem, fizycznym oczyszczaniem każdej pojedynczej klepki i finalnie ponownym montażem. Wiele osób miało sceptyczne podejście do tego rozwiązania. Zdecydowaliśmy się nie cyklinować posadzki, w związku z czym jest nierówna. Ale dzięki pozostawieniu wzoru z kolorowych linii boisk ma charakter i widać jej historię. Myślę, że było warto” – mówi Kozarski.

Wnętrza dopełniają również inne odzyskane elementy: przeszklenia pracowni wykonano ze zdemontowanych świetlików dachowych, podłogę zdobią stare płytki kamionkowe oraz odpadki z kamienia. Blaty, uchwyty i ścianki działowe w WC wykonano z przetworzonego plastiku – w tym z czerwonych i zielonych skrzynek po Coca-Coli i Spricie, odpadków z pobliskiej 100czni. 

Pozostałe elementy wystroju, których nie udało się pozyskać z recyklingu, powstały w większości na miejscu metodą D.I.Y. Korzystano także z projektów open source, jak np. krzesło Enzo Mari. Projektując nowe meble, Kozarski skupiał się na ich łatwym demontażu i ponownym użyciu materiałów, dlatego charakterystyczny czerwony stół czy żółty regał powstały z płyt szalunkowych i stalowych rur. „Chciałem stworzyć przestrzeń otwartą, która będzie się zmieniać i żyć – elastyczną ramę dla przyszłych działań i pomysłów” – dodaje Kozarski.

Dzięki Gridowi lokalni artyści i artystki zyskali stabilne miejsce pracy – nie tylko z ogrzewaniem i bieżącą wodą, ale także, co wyjątkowe w gentryfikującej się dzielnicy, dziesięcioletnią umową najmu. Są wśród nich m.in. znany street artowiec Mariusz Waras (m-city) oraz PB/Studio, nominowane wspólnie z Ipreferanalog i Studiomania do Nagrody im. Miesa van der Rohe.